Δευτέρα 12 Δεκεμβρίου - 23:39

Πω! Έχω πράγματα να πω. Λοιπόν, την Κυριακή αφού είχα αγανακτήσει καλά καλά, είχα αποφασίσει να πάω βόλτα. Περίληψη του προηγούμενου επισοδείου. Βγήκα λοιπόν βόλτα. Ναι, τα κατάφερα τελικά. Στην αρχή δεν ήξερα τι να κάνω. Ήταν και Κυριακή τα μαγαζιά ήταν κλειστά, δεν μπορούσα να κάνω ότι κοιτάζω τις βιτρίνες. Έτσι λοιπόν απλά άρχισα να περπατάω ακούγοντας μουσική. Δεν είχε πολύ κόσμο στο κέντρο, παρ'όλο που έρχονται Χριστούγεννα γιατί.. γιατί.. βασικά δεν ξέρω γιατί η αλήθεια είναι. Άκουγα λοιπόν τη μουσική μου και περπατούσα και ξαφνικά είδα μια τέλεια καφετεριούλα μικρή μικρή, χωμένη σε μια γωνιά που φαινόταν ωραία και ζεστή και θα μπορούσα να απολαύσω τη μιζέρια μου άνετα και απολαυστικά. Μπήκα λοιπόν μέσα και εντυπωσιάστηκα ακόμη περισσότερο. Είχε παντού πίνακες, κάτι αφίσες σε μια πλευρά και αρκετά βιβλία. Παρήγγειλα λοιπόν μια ζεστή σοκολάτα -ναι, τόσο ξενέρωτος είμαι- και άρχισα να διαβάζω ένα βιβλίο. Και ήταν και πολύ τέλειο. Ναι. Λεγόταν Υπερβολικά Δυνατά και Απίστευτα Κοντά και το λάτρεψα από την πρώτη σελίδα. Εκεί λοιπόν που διάβαζα ήσυχα κι ωραία έρχεται μια και μου λέει "Ω! Αυτό το βιβλίο είναι τέλειο!" και εγώ είπα "Ω! Είναι όντως τέλειο!" και μετά αυτή είπε "Ω! Που είσαι?" και της είπα και μετά μιλήσαμε λίγο για το βιβλίο. Χωρίς Ω! όμως. Βασικά ποτέ δεν είπαμε Ω! αλλά ακούγεται πιο ενδιαφέρον έτσι. Και μιλήσαμε λοιπόν λίγο και ξαφνιάστηκα με την άνεση που είχα να της μιλάω. Συνήθως δεν ξέρω πως να μιλάω σε αγνώστους αλλά μ'αυτήν μια χαρά. Και μετά χτύπησε το κινητό μου και ήταν η μαμά που με έψαχνε παντού και τι ώρα είναι αυτή με την επομένη να χω σχολείο και δεν θα περάσω πανελλήνιες και όλα αυτά και εγώ έφυγα βιαστικά αφού χαιρετιστήκαμε. Ή όπως γράφεται. Και αυτό βασικά. Ήταν πολύ συμπαθητική. Αλλά δεν ξέρω το όνομα της. Τι συμβαίνει με εμένα και τα ονόματα αυτών που μου μιλάνε δεν ξέρω. Και τώρα δεν ξέρω. Θα ξαναπάω ίσως στη καφετέρια σύντομα. Ίσως φανώ λυσσάρης. Βασικά δε με νοιάζει. Εγώ το βιβλίο θέλω να διαβάσω. Και έχω πάρει 3 κιλά από το καλοκαίρι. Αλλά ακόμα να ψηλώσω. Μάλλον πρέπει να συμβιβαστώ με το γεγονός πως δε θα ψηλώσω. Μα έχω όρεξη ή μου φαίνεται από εχθές. Και στο σχολείο καλά ήταν σήμερα. Βασικά όχι. Χάλια ήταν αλλά δεν πειράζει.

Κυριακή 11 Δεκεμβρίου - 20:43

Μα τώρα που το σκέφτομαι η ξανθιά που χάθηκε? Γιατί δεν την έχω ξαναδεί ποτέ? Και μιλάμε πόσο είχα ενθουσιαστεί? Τραγικό. Και ήταν πριν μιάμιση βδομάδα αυτό? Μα αυτή με έκανε έτσι χάλια λοιπόν. Μα είχα μια φθίνουσα πορεία από τότε. Μόλις διάβαζα ότι εγραφα. Είναι γνησίως φθίνουσα μη πω. Και λέω κρυάδες. Ντάξει. Με εκνεύρισα. Θα πάω βόλτα! (Νιώθω τόσο πολύ ότι επαναλαμβάνομαι αυτές τις μέρες!)

Κυριακή 11 Δεκεμβρίου - 20:38

Και πάλι δεν πήγα. Με λυπάμαι. Λυπάμαι τον ίδιο μου τον εαυτό.
Δεν έχω όρεξη για τίποτα. Ούτε να φάω δεν ήθελα σήμερα. Ξύπνησα το πρωί, διάβασα λίγο, έγραψα ένα διαγώνισμα, κοιμήθηκα, διάβασα, μετά διάβασα το βιβλίο μου και τώρα γράφω εδώ. Δεν ξέρω τι να κάνω. Έχω τελειώσει και τα μαθήματα μου όλα για όλη την εβδομάδα.
Βασικά να βγω τώρα? Τι έχω να χάσω? Το χρόνο μου τον χάνω ούτως η άλλως, οπότε.. Αλλά..
Ας πάω μια βόλτα.

Κυριακή 11 Δεκεμβρίου - 01:29

Βαριέμαιιιιιιιι!
Και δεν με παίρνει ο ύπνος.
Απελπισία. Μαύρη!

Σαββατο 10 Δεκεμβρίου - 20:18

..Και δεν πήγα.
Έκατσα πάλι σπίτι σαν το κακομοίρη. Είχα βρει και τι θα βάλω και μου λέει η μαμά "Θα βγείς?" και με κοιτάζω και πολύ σοκ φάση και σκέφτηκα τι κάνω και δεν βγήκα.
Και είδα μια ταινία. Θα βγω αύριο.
Αυτό ήταν ανακοίνωση.

Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου - 22:32

Διάβαζα πρίν αυτά που είχα γράψει τις τελεύταιες μέρες και όλη την ώρα λέω το ίδιο πράγμα, αλλά ποτέ δεν κάνω τελικά τίποτα γι'αυτό.
Αύριο λοιπόν το βράδυ, θα βγώ. Είναι μια καφετέρια ήσυχη ήσυχη και θα πάω. Δεν θα 'χει και πολύ κόσμο. Ναι, ναι. Σαν το κακομοίρη θα 'μαι. Μόνος μου. Αλλά θα πάω. Όλο και κάποιος άλλος θα ναι μόνος του.
Αυτό ήταν ανακοίνωση.

Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου - 15:12

Μόλις γύρισα από το σχολείο. Επιτέλους τέλειωσε αυτή η βδομάδα. Παίζει να ήταν και η χειρότερη της ζωής μου. Δηλαδή, ποτέ δε γινόταν κάτι συναρπαστικό στη ζωή μου, αλλά αυτή τη φορά ξεπέρασε κάθε όριο. Ίσως το αποκορύφωμα της βδομάδας μου να ήταν η συνεδρία με τον ψυχολόγο την Πέμπτη. Δηλαδή έχω φτάσει στο σημείο το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ζωής μου να είναι να μιλάω σε κάποιον ο οποίος απλά πληρώνεται για να με ακούσει και μετά λογικά αδιαφορεί πλήρως. Νομίζω θέλω να γίνω ψυχολόγος τελικά. Η πιο καλή δουλειά είναι. Αλλά δε ξέρω από τι κατεύθυνση πας. Δεν πειράζει. Θα γράψω καλά και αν θέλει απο πρώτο πεδίο θα περάσω από εκεί χάνοντας μόρια. Τέλος πάντων, μου ζήτησε να του περιγράψω τα όνειρα μου. Όχι όνειρα-στόχους, όνειρα που βλέπω μες στον ύπνο μου. Και παρατήρησα, όσο του τα έλεγα, πως σχεδόν σε όλα μου τα όνειρα είμαι μόνος και ή πέφτω ή είμαι σε ένα σταθμό με τρένα. Και μιλάμε δεν το είχα καταλάβει ως τώρα. Και μου είπε να γράφω σε ένα τετράδιο και τα όνειρα που βλέπω να τα αναλύουμε κάθε φορά. Καλά, σιγά μη το κάνω. Αλλά τέλος πάντων. Θα ξαναμιλήσουμε λέει για τα όνειρα μου και την Τρίτη. Καλά κάθομαι και μιλάω τόση ώρα για τα όνειρα μου. Και μιλάω μόνος μου. Έχω πια απελπιστεί. Χτες μπήκα σε ένα τσατ τέτοιο μπας και βρω κάποιον να μιλήσω. Αλλά.. όλοι σεξ θέλουν σ'αυτά τα σαιτ. Καλά, τουλάχιστον αυτοί λογικά θα χουν εκπληρώσει τις άλλες τους επιθυμίες και απλά αυτή μένει ανεκπλήρωτη. Βασικά, όχι. Χειρότεροι είναι αυτοί από μένα. Ναι, πάντως δεν βρήκα κανέναν. Και δεν το ξανακάνω. Άντε να παω πανεπιστήμιο να μην ξέρει κανείς το παρελθόν μου να γνωρίσω ανθρώπους. Εντάξει. Αυτά. Μιζέριασα για ακόμη μια φορά. Ας διαβάσω για το βράδυ.

Κυριακή 4 Δεκεμβρίου - 21:44

Πω καλά. Το πιο άθλιο Σαββατοκύριακο της ζωής μου μπορώ να πω. Καλά ντάξει μπορεί όχι της ζωής μου, αλλά ήταν χάλι μαύρο. Τέλος πάντων. Όλο το Σάββατο διαβαζα για το διαγώνισμα Φυσικής που έγραφα σήμερα το μεσημέρι, στο οποίο τελικά πρέπει να πάτωσα και έχω καραεκνευριστεί και μετά το υπόλοιπο απόγευμα διάβαζα Ιστορία γιατί γράφουμε στο σχολείο άυριο. Καλά βέβαια είναι η απόλυτη ξεφτίλα που πέρασα τόσες ώρες από τη ζωή μου να διαβάζω Ιστορία. Και βασικά τώρα που το σκέφτομαι γιατί το έκανα? Μα μιλάμε είμαι λίγο ηλίθιος. Τι να πείς. Τουλάχιστον τα ξέρω. Μα ντρέπομαι. Να το μάθει και κανένας. Βασικά και να το μάθει. Μα μιλάμε ειμαι και πολύ ηττοπάθεια φάση πάντα. Πρέπει να αποκτήσω αυτοπεποίθηση. Και πρέπει να μιλάω με ανθρώπους. Μα δεν έχω τι να πω. Νιώθω ότι όλη την ώρα επαναλαμβάνομαι και γκρινιάζω. Θα κοιμηθώ.

Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου - 22:32

Πφ. Βαρετή μέρα. Μιλάμε πολύ βαρετή. Και δεν είδα πάλι την ξανθιά, αλλά έμαθα ότι την λένε Χριστιάνα. Και ότι τα'χει με κάποιον. Αα μα με εκνευρισε. Αλλά γιατί μιλάμε ασχολούμαι τόσο? Πρέπει να μην ξαναασχοληθώ με άλλον άνθρωπο. Με νοιάζουν και πολύ? Δεν με νοιάζουν. Και ο Αλέξης με πρηζε όλη μέρα με ένα χαρακτήρα που έφτιαξε στο WoW. Δε του φτάνανε οι άλλοι 589 ήθελε κι'άλλο. Ε γι'αυτό έχει λιγότερη ζωή από μένα αυτός. Και κάτι γινόταν σήμερα στο σχολείο στο διαλειμμα και ήταν όλοι μαζεμένοι, αλλά διαβαζα μαθηματικά και δεν ρώτησα να μάθω. Καλά όχι ότι θα είχα και κανέναν να ρωτήσω. Είμαι και πολύ μίζερος σήμερα νιώθω. Μα μ'αρέσει να σκέφτομαι ετυμολογίες λέξεων. Καλά ντάξει. Αφού έφτασα στο σημείο να γράφω τέτοιες μπούρδες, το χω χάσει το παιχνίδι. Το παιχνίδι. Μου την έδωσα. Και είναι πολύ νωρίς για ύπνο. Ας δω καμιά ταινία.

Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου - 21:13

Χμ. Ωραία. Τελικά άδικα τέτοιος ενθουσιασμός χτες. Μα μιλάμε είχα πορωθεί λίγο νομίζω. Η μαγεία του να μιλάς με κάποιον λογικά. Δεν την είδα καθόλου στο σχολείο σήμερα. Και το βράδυ στον ψυχολόγο λέγαμε πάλι για το δημοτικό μου και θυμήθηκα που στην 3η δημοτικού, είχαμε κάνει ένα θεατρικό και ήμουν ο πρωταγωνιστής και είχα ξεχάσει τα λόγια μου. Και το είχα ξεχάσει εντελώς. Είχε φύγει από το μυαλό μου. Οπότε εντάξει σήμερα χάρηκα που με βάζε και του λέγα όλα αυτά. Μα μιλάμε, τότε γιατί μου μιλούσαν άνθρωποι? Δεν νομίζω ότι έχω αλλάξει και καθόλου. Και τώρα που το σκέφτομαι όλη την ώρα βλέπω αυτή την ηλίθια τη Θάλεια από το σχολείο να με κοιτάει με ένα μίσος και να τριγυρνά γύρω γύρω με την Κάτε. Και ο Λεμπιδάκης, ένας ηλίθιος στην τάξη μου τα φτιαξε μαζι της. Με την Κάτε. Και βασικά δε μπορώ να καταλάβω τι του βρήκε και τι της βρήκε γιατί και οι δύο τα χάλια τους έχουν. Και πάλι μιλάω για αντιπαθητικούς. Βασικά με εκνεύρισε τώρα η ξανθιά πωστηνλενεδενξέρω τύπισσα γιατί με κανε πιο μίζερο από πριν. Και πήρα και 17 τελικά στα μαθηματικά γιατί έκανα μια απροσεξία στο πρώτο ερώτημα του 3ου θέματος και μετά κατέβαινε μέχρι κάτω το λάθος και ενα χάλι μαύρο. Ούτε αυτό δεν κατάφερα. Και αύριο έρχεται ο Αλέξης δόξα τo Θεό γιατί σήμερα ήταν η πιο βαρετή μέρα του κόσμου στο σχολείο.

Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου - 01:19

Εντάξει. Είμαι τραγικός. Είναι 1 και 19 και ακόμη να κοιμηθώ και δεν έχω διαβάσει και τίποτα. Αλλά δε μπορώ να συγκεντρωθώ. Όλη την ώρα έρχεται στο μυαλό μου η κοπελιά. Και έκανα και έρευνα στο Facebook μπας και την βρω, αλλά απέτυχα και σε αυτό, αφού δεν έχω καμία ιδέα πως την λένε, αλλά ούτε και κανέναν άλλον από την τάξη της και απο το σχολείο γενικότερα. Και της πάει πάρα πολύ το Αριάδνη. Το αποφάσισα αυτό. Και δεν ξέρω τι να βάλω αύριο. Θέλω να ξαναβάλω την μπλούζα τη σημερινή για να ξέρω ότι θα ρθει να μου μιλήσει, αλλά μετά μπορεί να νομίζει ότι είμαι βρώμος και δεν αλλάζω ποτέ μπλούζες. Και οπότε δεν ξέρω. Λέω όμως να βάλω την μπλούζα με τους Beatles. Σε όλους αρέσουν οι Beatles. Αλλά αν δεν της αρέσουν οι Beatles? Αν είναι η εξαίρεση στον κανόνα?

Μα αν είναι δυνατόν. Που έχω φτάσει. Να σκέφτομαι τόσες ώρες τι να βάλω αύριο. Ούτε κορίτσι να ήμουν. Θα βάλω μια απλή μπλε μπλούζα. Τέλος.

Και ύπνος. Ύπνος. Γιατί αν δεν κοιμηθώ τώρα, δεν θα μπορώ να ξυπνήσω αύριο -σήμερα το πρωί- και θα χάσω Μαθηματικά και δεν θα μάθω πόσο έγραψα. Και θα ναι και ολοκόκκινα τα μάτια μου και δεν θα μου ξαναμιλήσει γιατί θα νομίζει ότι είμαι ναρκωμανής. Ή όπως γράφεται.

Και κατήντησα να γράφω 2 φορές την ημέρα. Τι γίνεται στον κόσμο? Και είναι Δεκέμβρης. Σε 24 μέρες Χριστούγεννα. Φτάνουν οι Πανελλήνιες. Άγχος.

Τετάρτη 30 Νοεμβρίου - 22:28

Σήμερα έγινε κάτι δεοντοπαραγωγικό. Δεώδες. Δε ξέρω πως είναι η λέξη αλλά έγινε. Εκεί λοιπόν που βαριόμουν μόνος στο σχολείο χωρίς κανέναν να μιλήσω και ήμουν έτοιμος να πάω στη βιβλιοθήκη να μιλήσω στη Μαρία (και ναι, ήμουν έτοιμος να το κάνω και αυτό - βέβαια δεν νομίζω πως θα τα καταφερνα στο τέλος, αλλά τέλος πάντων), ήρθε μια κοπέλα, που δεν είχα ξαναδεί στη ζωή μου και μου είπε πως της αρέσει η μπλούζα μου, η οποία είχε πάνω το τέτοιο των Joy Division. Αυτό που είναι κάπως γραμμές και κανουν κάτι σαν βουνά. Ξέρω γω κύμα όρη και κοιλάδες φάση. Μα αν είναι δυνατόν, γιατί δεν τους δίνουν ένα κανονικό όνομα. Ομολογώ πως αγχώνομαι γιατί δεν ξέρω αν στις Πανελλήνιες θα τα πω έτσι ή αν έχουν κανονικό όνομα. Ρώτησα και τον καθηγητή μου, αλλά αυτός είπε να τα πω έτσι. Αλλά εγώ δεν θέλω να τα πω έτσι και δεν ξέρω δεν ξέρω. Πρέπει να κάνω έρευνα στο Google. Google it που λέει και ο House. Λοιπόν, σκάω. Έλεγα λοιπόν για την μπλούζα μου, που απο κάτω έλεγε και Love Will Tear Us Apart, που είναι μιλάμε τέλειο και τέλος πάντων. Ήρθε λοιπόν και μου είπε οτι της αρέσει η μπλούζα μου και μετά της είπα και γω ότι και μένα μου αρέσει και πως οι Joy Division είναι καταπληκτικοί και μετά είπαμε και για τα άλλα τους τραγούδια και συμφωνήσαμε πως το αγαπημένο και των δυο μας είναι το Atmosphere και τότε χτύπησε το κουδούνι και έφυγε γρήγορα. Και αυτό! Αυτό ήταν το απίθανο πράγμα της ημέρας μου. Γιατί ήταν το 5ο διαλειμμα και εγώ είχα 6ωρο οπότε αυτή πρέπει να ταν πρώτη γιατί δεν την είχα ξαναδεί και εφυγα και δεν την ξαναείδα και μιλάμε μίλησα με κάποιον. Και συγκεκριμένα κάποια. Πρέπει να λείπει πιο συχνά ο Αλέξης. Αυτός φταίει. Αλλά πρέπει να τον πάρω τηλέφωνο να του το πω. Βασικά όχι δεν θα τον πάρω γιατί θα ψωνιστεί. Βασικά γιατί να ψωνιστεί. Αλλά δεν του το λέω. Απόφαση. Και τώρα δεν ξέρω τι κάνω. Ποτέ δε μου χει μιλήσει κάποιος άσχετος. Και πρέπει να παω να της μιλήσω αύριο? Ή αν το κάνω θα φανώ υπερβολικά λυσσάρης? Ήταν και υπερβολικά όμορφη. Μιλάμε είχε ολόξανθα μαλλιά μακριά μακριά (ποτέ δεν ξέρω αν γράφεται με υ ή με ι) και είχε γαλάζια μάτια, που ήταν σαν την θάλασσα τις ωραίες μέρες. Και μιλάω για τα μάτια της? Ό,τι 'να 'ναι. Και τώρα που το σκέφτομαι δεν ξέρω το όνομα της. Από την άλλη όμως, αν δεν πάω να της μιλήσω μπορεί να μη μου ξαναμιλήσει ποτέ. Πω. Δεν πρέπει να μου μιλάει κανένας. Καλά κάνουν τόσο καιρό. Προβλήματα!

Μα όλα όσα έγραψα είναι μια μάζα. Μιλάμε αλήθεια έχω πρόβλημα. Και πως να την λένε? Και τι να κάνω αύριο. Μα εδώ και κατι ώρες (καλά ντάξει) κάθομαι και γράφω για μια κοπέλα που δεν έχω ξαναδεί και μπορει να μην ξαναδώ. Οπότε σταματώ. Και γράψαμε διαγώνισμα σήμερα στα Μαθηματικά και τα πήγα απίθανα, μοναδικά! Και αυτά. Ντάξει, τελικά καλά έκανα και μιλούσα τόση ώρα για την άλλη. Λοιπόν, πως να την λένε. Της πάει το Αναστασία. Βασικά όχι. Δε ξέρω.

Πρέπει να διαβάσω. Τέλος.

Απίθανη μέρα!

Τρίτη 29 Νοεμβρίου - 23:48

Ξαναγράφω. Είναι αργά αλλά ντάξει. Βασικά δεν είναι πολύ αργά, αλλά νυστάζω γιατί κουράστηκα σήμερα η αλήθεια είναι. Όχι ότι έκανα και τίποτα τρομερό αλλά τελος πάντων. Ναι. Είχα και ψυχολόγο σήμερα και σκυλοβαρέθηκα γιατί με βάζε να του λέω για το δημοτικό και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί έπρεπε να πω για το δημοτικό και τι σχέση έχει αλλά τελος παντων. Μα γιατί λέω τόσο συχνά τέλος πάντων? Είναι πρόβλημα. Και γενικά δε μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να πηγαίνω δύο φορές τη βδομάδα ψυχολόγο, αφού δε με βοηθάει καθόλου. Και χάνω και το χρόνο μου. Δε φτάνει που έχω όλα τα μαθήματα, αυτό μου'λειπε. Και αν το μάθει και κανείς στο σχολείο, θα πάθω κρίση. Μόνο ο Αλέξης το ξέρει, αλλά αυτός τα ξέρει όλα ούτως ή άλλως. Και πήγε να με πατήσει ένα μηχανάκι καθώς πήγαινα, γιατί είχα πορωθεί με τη μουσική που άκουγα και μιλάμε ήταν τέλειο τραγούδι και όλη μέρα το ακούω και λέω λάθος τους στίχους, αλλά με νοιάζει πολύ? Δε με νοιάζει. Α ναι και πήγε να με πατήσει και γω ειχα πορωθει και δεν εβλεπα που πήγαινα, και μια στιγμη ειδα το μηχανάκι να έρχεται και εγώ απλώς στάθηκα εκεί στη μέση μέση και δεν κούνησα καθόλου και αυτός έπεσε και έβρισε και γω δεν μίλησα και έφυγα και νομίζω ήμουν λίγο αγενής αλλά δε μπορώ να καταλάβω γιατί δεν κούνησα. Νομίζω μόλις έγραψα μια τεράστια πρόταση και αυτό είναι το λάθος μου, όπως μου λέει και η αυτή της έκθεσης.

Και πεινάω και δεν έχουμε τίποτα να φάω και εκνευρίζομαι. Ο Αλέξης σήμερα στο σχολείο πήρε αποβολή για 2 μέρες γιατί μιλούσε στο κινητό την ώρα του μαθήματος. Μιλάμε είναι ηλίθιος αυτός ο άνθρωπος. Δηλαδή αν είναι δυνατόν. Και το τραγικό είναι ότι μιλούσε με τον αδερφό του. Δηλαδή έλεος. Και άκουσα και μια άλλη λέξη για το έλεος σήμερα, αλλά δεν τη θυμάμαι. Και αύριο θα λείπει και μεθαύριο και δε ξέρω με ποιον θα μιλάω. Με κανέναν είναι η απάντηση. Βασικά νομίζω ότι θα πάω να μιλήσω σ'αυτήν την Μαρία που κάθεται πάντα στη βιβλιοθήκη. Είναι και αυτή ένα χάλι. Βασικά δεν είναι άσχημη, αλλά είναι φυτό και κανείς δε της μιλάει ούτε αυτηνής. Και θα πάω γιατι έτσι είπε ο ψυχολόγος. Να μιλάω και με άλλους ανθρώπους και να κάνω μια σχέση. Καλά πολλά θέλει κι αυτός αλλά τέλος πάντων. Θα της την πέσω? Θα της την πέσω. Μιλάμε δούλεμα που θα φάμε. Όλο το σχολείο θα μας κοροιδεύει. Αλλά βασικά πρέπει να μου αρέσει για να της την πέσω. Δεν της την πέφτω. Δε μ'αρέσει και το Μαρία σαν όνομα. Το μόνο που θα μπορώ να την φωνάζω θα ναι Μαράκι? Και ο Χριστός κι Απόστολος. Αυτό είναι ακόμη χειρότερο. Μα λοιπόν φλυαρώ τόση ώρα? Μα εκφράζω συναισθήματα. Δέος. Τα καταφέρνω. Αλλά ναι δε της την πέφτω. Βασικά φαίνεται πανηλίθια. Σιγά μη πάω να της μιλήσω. Δεν υπάρχει περίπτωση.

Ύπνος.

Δευτέρα 28 Νοεμβρίου - 20:22

Λοιπόν. Ξαναγράφω. Να ικανοποιηθεί και η αγαπητή μητέρα, η οποία πάλι με εκνεύρισε σήμερα, αφού με πρήζε να βγω μια βόλτα. Αλλά θέλω? Δεν θέλω. Καλά, τέλος πάντων. Νομίζω μ'άρεσε την προηγούμενη φορά που έγραψα και οπότε ξαναγράφω. Ας μη βρίσκω λοιπόν δικαιολογίες απο δω και πέρα. Και κατάφερα μόλις και να εκφράσω ένα συναίσθημα? Όλε. Επιτυχία. Αλλά νομίζω δεν λέω και τίποτα ουσιώδες, αλλά δεν πειράζει. Να είχα και κάτι ουσιώδες να γράψω καλά θα 'ταν. Τέλος πάντων. Σήμερα στο σχολείο βαριόμουν ομολογώ. Μόνο η κατεύθυνση έχει ενδιαφέρον γιατί πορώνομαι με τα μαθηματικά. Τα μαθηματικά είναι τέλεια και καταπληκτικά και θα θελα μια ζωη να κάνω μαθηματικα, αλλά πρέπει να κάνω κι άλλα πραγματα γιατί με τα μαθηματικά όλοι μου λένε πως δε θα καταφέρω τίποτα. Τέλος πάντων. Εκτός από την κατεύθυνση βαριέμαι στο σχολείο. Και δεν μιλάω με κανέναν. Εκτός τον Αλέξη. Αλλά και τον Αλέξη τον βαριέμαι γιατί είναι βαρετός, αλλα τέλος πάντων. Μα νιώθω ότι συνέχεια λέω τέλος πάντων. Και ναι, μόλις κοίταξα και λέω συνέχεια τέλος πάντων. Και είναι πάλι ολά μαζί χωρίς καμία συνοχή.

Συνοχή accomplished. Θα έλεγε κανείς. Ναι λοιπόν, εκτός απο την κατευθυνση βαριεμαι. Στα Γενικής κάθομαι μόνος μου, αφού ο Αλέξης είναι σε άλλο τμήμα και δεν υπάρχει κανένας άλλος να κάτσω μαζί του, αφού κανένας δε μου μιλάει. Μα μιλάμε πρέπει να είμαι και πολύ τραγικός, αλλά τελος πάντων, δεν με νοιάζει μπορώ να πω. (Κι΄άλλο τέλος πάντων) Και σήμερα στο τρίτο διάλειμμα, όταν είχα πάει να φάω στη καντίνα είδα μια κοπέλα να με κοιτάει. Και ήταν η Θάλεια. Και απορώ γιατί με κοιτούσε αφού είναι από τις πιο σνομπ και ψωνάρες του σχολείου. Βασικά, τώρα που το σκέφτομαι λογικά με κοιτούσε για να με θάψει. Φαίνεται και πολύ σκύλα. Γιατί μετά που μιλούσε με την Κάτε (άκου κει Κάτε. Ω Θεε δηλαδη.) σκάσανε κατ'ευθείαν και οι δυο στα γέλια. Μιλάμε αυτήν πως την μισώ. Είναι τόσο δήθεν και υποκρίτρια και σκύλα. Και τέλος πάντων. Γιατί εχω σπαταλήσει τόση ώρα να γράφω γι'αυτές? Τόσοι άνθρωποι με κοροιδεύουν. Μα μιλάμε δε μπορώ να καταλάβω όμως γιατί με κοροιδεύουν. Δε νομίζω ότι εχω και κάτι. Βασικά έχω τα μαυρα μου τα χάλια αλλά και ο Παπαδάκης που είναι χειρότερος από μένα είναι και ο πρώτος τυπάς του σχολείου. Αλλά βασικά αυτός ειναι παμπλουτος, οποτε δεν θα μπορούσε να μην ειναι διασημος. Αλλά πάλι λεω άσχετα και νομίζω ότι κλαιγομαι και παλι δεν αλλάζω παραγραφο. Ειμαι ηλίθιος. Αποφαση.

Και μετά στο σπίτι είχαμε φακές και δεν μ'αρεσουν οι φακες, οποτε αρχισαμε να μαλωνουμε με την μανα μου και εφτασε να μου λεει να παω βολτα γιατι ειμαι για κλαματα. Ωραια συμπεριφορά. Τι να πω. Και δε βάζω και τόνους. Μα νιωθω πεταω άσχετα όπου να'ναι. Αλλά δεεεν πειράζει. Και μετά εγω δεν πήγα βόλτα ως συνηθως γιατί ούτως η άλλως είχα διαβασμα και τα διαβασα όλα και τώρα γράφω. Αλλα εχω γραψει υπερβολικα πολλα και βαρεθηκα οποτε σταματώ. Παω να δω τηλεοραση. Τι ενδιαφερον. Τι ενδιαφερον. Μιλαμε ακομα και γω με βαριεμαι. Να γιατι δε μου μιλαει κανεις. Χα. Κλαίγομαι!

Κυριακή 27 Νοεμβρίου - 15:12

Λοιπόν. Δεν ξέρω τι πρέπει να γράψω εδώ. Δεν έχω ιδέα. Αλλά μου πε ο ψυχολόγος να αρχίσω να γράφω κάπου τις σκέψεις μου για να μάθω να εκφράζω τα συναισθήματα μου. Αλλά ο ψυχολόγος είναι ηλίθιος. Και δεν ξέρω καν γιατί πάω σε ψυχολόγο. Οι λαμπρές ιδέες της μάνας μου. Αυτή η γυναίκα.. Αμάν. Επειδή λέει δεν κάνω σχεδόν με κανέναν παρέα πρέπει να ερευνήσουμε το πρόβλημά μου. Αν είναι δυνατόν δηλαδή. Δεν είναι καν πρόβλημα. Αυτή πρέπει να παει σε ψυχολόγο. Τέλος πάντων. Φλυαρώ. Αλλά μου πε να γράφω, οπότε γράφω. Δεν μπορώ να κάνω και τίποτα άλλο. Αλλά αφού γράφω, πρέπει πιστεύω να βάλω μια τάξη στη γραφή μου. Και βασικά καλά κάνω και γράφω τώρα που το σκέφτομαι, γιατί όταν γίνω διάσημος κιθαρίστας όλοι θα θέλουν να μάθουν για τη ζωή μου κι αν τα έχω όλα μαζεμένα κάπου, θα μπορώ εύκολα να γράψω την αυτοβιογραφία μου και έτοιμος. Αα ναι, τάξη. Αλλάζω παράγραφο.

Άλλαξα παράγραφο. Πρέπει να το κάνω πιο συχνά. Βέβαια δεν ξέρω πότε. Αλλά πρέπει να μάθω. Λοιπόν, νομίζω λέω μπούρδες τόση ώρα. Λοιπόν, αγχώνομαι. Θα γράψω κάτι ουσιώδες.

(Άλλαξα παράγραφο.) Λοιπόν. Δεν έχω ζωή. Το παραδέχομαι. Έχει δίκιο η μαμά που νομίζει οτι έχω προβλημα. Αλλά δεν εχω προβλημα. Εγώ μια χαρά είμαι. Μόνος. Περνάω ήσυχα κι ωραία. Εχω και τον Αλέξη, τον κολλητό μου. Αυτός βέβαια είναι χειρότερος από μένα. Αυτός με έκανε έτσι. Χμ. Ναι. Και δεν εχω ζωή. Ποτέ δεν είχα βασικά. Ούτε φίλους. Εκτός απο το νηπιαγωγείο που έκανα παρέα με τον Κωνσταντίνο. Και τώρα τον Αλέξη.

Καλά (άλλαξα παραγραφο) βαρέθηκα. Αλλά νομίζω θα ξαναγράψω. Κάποτε.