Παρασκευή 23 Δεκεμβρίου - 03:39

Πάει πολύς καιρός όντως.
Και για να μη μείνεις και με την απορία, εκείνο το βράδυ της Τρίτης ξαναπήγα στην καφετέρια και πλήρωσα τη σοκολάτα και μετά γύρισα σπίτι.
Και μετά χάλασαν τα πάντα.
Έμαθα δύο πράγματα που με σόκαραν. Και ειλικρινά δε θέλω να μιλήσω γι' αυτά. Απλά θα σου πω.
1. Η Κάτε είναι στο νοσοκομείο. Υπερβολική δόση. Δεν το χωράει ο νους μου. Η Κάτε;
2. Και ποιος την προμήθευε; Ο Αλέξανδρος. Τον έχουν μέσα τώρα.
Ούτε ξέρω πως ξεκίνησε η όλη φάση, ούτε πως τον πιάσανε.
Και η Κάτε δεν είναι καλά. Είναι στην Εντατική ακόμα. Διασωληνομένη. Σιχαίνομαι να τη βλέπω έτσι. Έχω περάσει πολλές ώρες αυτό το δεκαπενθήμερο στο νοσοκομείο και δεν αντέχω άλλο. Κι αυτή η απαίσια μυρωδιά της αρρώστιας μου φέρνει αναγούλα.
Σκατά. (κατέληξα να μιλάω έτσι)
Είμαι πιο μόνη από ποτέ. Στο σχολείο δε μου μιλάει άνθρωπος. Το όλο πράμα για την Κάτε μαθέυτηκε κι όλοι νομίζουν ότι κι εγώ..παίρνω τέλος πάντων. Οι καθηγητές με κοιτάνε με μισό μάτι. Ο κύριος Πέτρος δε με κοιτάει καν.
Και μεθαύριο είναι Χριστούγεννα κι οι άλλοι έχουν κλείσει καιρό τώρα κάτι εισιτήρια για Παρίσι, αλλά εγώ δεν πάω πουθενά. Είπα θα μείνω για την Κάτε, αλλά δε θέλω να περάσω τις γιορτές μόνη. Θέλω να μείνει κάποιος πίσω μαζί μου, αλλά δεν πρόκειται να τους πω τίποτα.

Απόψε ήθελα να πάρω το μεγάλο αρκούδο αγκαλιά και να κοιμηθώ μαζί του. Αν είναι δυνατόν που κατάντησα. Και μετά σηκώθηκα και θυμήθηκα να γράψω.
Και νιώθω ένα κενό. Και δεν ξέρω πώς να το γεμίσω. Γι' αυτό όλη την ώρα κάτι μασουλάω. Ώσπου θα γίνω μια χοντρή αγελάδα και κανείς δε θα με θέλει και δε θα χωράω απ' τις πόρτες.

Θα μείνω μια βδομάδα μόνη.
Θέλω να πέσω σε χειμερία νάρκη.
Και Πανελλήνιες ολέ. Δε θα περάσω πουθενά.
Βασικά είμαι σε λάθος κατεύθυνση.
Ναι, τώρα το κατάλαβα.

Και ξεκίνησα το κάπνισμα. Μπράβο μου. Μου αξίζουν συγχαρητήρια. Έχω καταπατήσει όλες τις αρχές μου. Εγώ η αντικαπνίστρια. Είμαι για λύπηση.

Δεν ξέρω αν θα ξαναγράψω.

Τρίτη 13 Δεκεμβρίου 22:39

Σοκ! Γυρνούσα σπίτι, μετά τη σύντομη βόλτα μου και την άκαρπη προσπάθεια μου να βρω τους γονείς της Κάτε και να μάθω κάτι για την εξαφάνιση της και είχα αποφασίσει να πάω λίγο στην καφετέρια που είναι εδώ κοντά. Εκεί που πάω όταν όλα πάνε στραβά ή όταν θέλω να σκεφτώ κάτι σοβαρό. Μπήκα λοιπόν, παρήγγειλα μια ζεστή σοκολάτα και πήγα να κάτσω πάνω, στον καναμπέ με τα πολλά μαξιλάρια, δίπλα στο αγαπημένο μου παράθυρο που βλέπει στη θάλασσα και τσουπ! βλέπω τον Ορφέα! Καθόταν στη θέση μου δίπλα στο παράθυρο και κάτι διάβαζε. Δεν πρόσεξα γιατί είχα πάθει σοκ. Αυτός δεν πρέπει να με είδε γιατί φαινόταν απορροφημένος από το βιβλίο κι έφυγα τρέχοντας και γύρισα σπίτι.
Μα πως βρέθηκε αυτός εδώ; Θελώ να πω, κανείς δεν την ξέρει αυτή την καφετέρια. Δεν την έχω δείξει ούτε στην Κάτε! Ήταν το δικό μου μέρος. Δηλαδή εντάξει, δε μου ανήκει, αλλά ήταν ένα μέρος που το ήξερα μόνο εγώ. Προφανώς δεν ισχύει πια αυτό.
Και τώρα περιμένω στο παράθυρο να τον δω να φέυγει, για να ξαναπάω, αφού από το σοκ που έπαθα, έφυγα χωρίς να πληρώσω τη σοκολάτα.

Τρίτη 13 Δεκεμβρίου - 20:33

Λοιπόν δε μπορώ να κάθομαι με τα χέρια σταυρωμένα. Ε, δε γίνεται. Θα πάω μια βόλτα. Δε μπορώ άλλο εδώ μέσα. Ίσως περάσω κι απ' το μαγαζί των γονιών της Κάτε. Αυτοί κάτι θα ξέρουν να μου πουν, δε μπορεί. Κι η μαμά με το μπαμπά με πήραν τηλέφωνο, έχουν πάει για ψώνια κι η θεία σε μια φίλη της. Θα αργήσουν γιατί θα πάνε και για φαγητό, είπαν, μόλις τελειώσουν. Οπότε εντάξει. Ας βγω. Μόνη μου βέβαια. Αλλά και πού το κακό; Έχει και ωραίο φεγγάρι απόψε. Θα πάρω και το iPod και όλα μια χαρά. Έτσι κι αλλιώς μ' αρέσει να περπατάω μόνη. Ίσως πάω και στο κάστρο.

Τρίτη 13 Δεκεμβρίου - 20:08

Μα όλοι έχουν χαθεί; Τι συμβαίνει; Το κινητό της Κάτε κλειστό, αυτή που δεν το κλείνει ούτε τη νύχτα; Και στο σπίτι της δεν απαντάει κανείς. Καλά οι γονείς της θα είναι στο μαγαζί, είναι και Τρίτη σήμερα, αλλά η Κάτε; Τέτοια ώρα έχει σχολάσει. Κι ο Αλέξανδρος ούτε φωνή ούτε ακρόαση; Και κυρίως ούτε ένα τριαντάφυλλο; Και όχι τόσο δηλαδή για το λουλούδι, αλλά για τη χειρονομία..εννοώ, μα που χάθηκαν όλοι τελικά;
Να αρχίσω να ανησυχώ; Μα ανησυχώ ήδη. Και δεν είναι και κανένας στο σπίτι. Από το πρωί που έφυγα για το σχολείο ως τώρα δεν έχει εμφανιστεί κανείς. Κάτι δεν πάει καλά..κάτι, κάτι..Αλλά δεν ξέρω τι..

Τρίτη 13 Δεκεμβρίου - 19:58

Λοιπόν δεν ξέρω τι συμβαίνει αλλά η Κάτε έχει εξαφανιστεί και ο Αλέξανδρος το ίδιο. Κανείς απ' τους δυο δεν ήρθε σχολείο σήμερα. Ήταν λίγο χάλια μέρα. Όλη μέρα μόνη μου. Μόνη στο θρανίο, μόνη στο διάλειμμα.. Ήταν τραγικό. Να είσαι ανάμεσα σε τόσους ανθρώπους και να είσαι τόσο μόνος. Δεν ήξερα τι να κάνω σήμερα. Και δε μου άρεσε καθόλου που με βλέπανε όλοι να κάθομαι μόνη. Δε με ενόχλησε και τόσο που ήμουν μόνη τελικά, αλλά που με βλέπανε οι άλλοι μόνη.
Εντάξει φτάνει. Ας ξανακάνω μια προσπάθεια να πάρω την Κάτε, ελπίζω τώρα να έχει ανοίξει το κινητό της.

Δευτέρα 12 Δεκεμβρίου - 22:53

Χμ. Σου χρωστάω κάτι εξηγήσεις από χτες. Τώρα πλέον δε μου φαίνεται τρομερό αυτό που συνέβη κι έχω ηρεμήσει κατά πολύ, χωρίς να είμαι καλά όμως. Χτες λοιπόν, ας πούμε ότι ένα άτομο που εκτιμώ πολύ, εισέβαλε με το έτσι θέλω στο χώρο μου, νομίζοντας πως του έχω δώσει την άδεια και προσπάθησε να επιβάλλει την άποψη του. Δεκτές οι γνώμες, αλλά σαν γνώμες κι όχι σαν διαταγές. Επρόκειτο για έναν καθηγητή που του είχα - δεν ξέρω αν του έχω ακόμα - μεγάλη αδυναμία και υπολόγιζα πολύ τη γνωμή του. Είχαμε λοιπόν συνάντηση στο σχολείο εχτές για τη συντακτική ομάδα που στο τέλος αυτού του μήνα θα εκδόσει κάτι σαν εφημερίδα. Και ο συγκεκριμένος καθηγητής, ο κύριος Πέτρος, είναι υπέυθυνος να μας συντονίσει. Εγώ έχω αναλάβει τη διακόσμηση της εφημερίδας, εικόνες, πλαίσια, πως θα στηθούν τα άρθρα και ό,τι μπορείς να φανταστείς. Χτες λοιπόν έπρεπε να παρουσιάσουμε το τελικό πλάνο της εφημερίδας για να πάει στο τυπογραφείο και να ξεκίνησουν οι διαδικασίες έκδοσης. Του είχα δώσει λοιπόν του κύριου Πέτρου το σχέδιο την Παράσκευη και θα το έφερνε χτες για να το σχολιάσουμε. Πήγα λιγάκι καθυστερημένη διότι είχε κίνηση στο δρόμο και με το που μπήκα μέσα, δεν πρόλαβα να πάρω ανάσα και με πήρε μονότερμα. Και τι προχειροδουλειές είναι αυτές μου έλεγε κι αν είναι δυνατόν και πως δεν το περίμενε από εμένα και πως το όλο πλάνο ήταν τελείως σαχλό. Και εκεί τα πήρα. Που θα μου πει εμένα ο κύριος Πέτρος ότι είναι σαχλό το πλάνο μου! Που είναι φυσικός και δεν έχει ιδέα από διακόσμηση. Συγγνώμη δηλαδή. Εγώ έχω κάνει και κάτι μαθήματα σχεδίου και ασχολούμαι τόσα χρόνια, ερασιτεχνικά βέβαια, αλλά θεωρώ τέλος πάντων ότι δεν είμαι και καμιά άσχετη. Δεν είπα φυσικά τίποτα. Έμεινα και άκουσα όλα τα προσβλητικά σχόλια, άκουσα τη γνώμη - διαταγή του για το πως θέλει να φαίνεται η εφημερίδα και του υποσχέθηκα ότι έτσι θα γίνει. Φεύγοντας μου πέταξε κι ένα "συγγνώμη για τον άποτομο τόνο, είχα μια άσχημη μέρα, ό,τι είπα ήταν για το καλό σου" και του είπα κι εγώ αυτό που περίμενε να ακούσει "μην ανησυχείτε κύριε Πέτρο, δεν παρεξηγώ εγώ". Κόντεψε να μείνει κολλημένη η άνω με την κάτω γνάθο μου, από την πιέση να προσποιηθώ ένα τεράστιο χαμόγελο. Όμως ήταν η τελευταία φορά. Δεν πρόκειται να ξαναπω σε κανέναν αυτά που θέλει να ακούσει, ούτε να δείχνω αυτα που θέλει να δει. Όσο για την εφημερίδα, θα την ξαναφτιάξω, θα τυπώσω μερικά κομμάτια, θα τα μοιράσω σε μερικούς καθηγητές και συμμαθητές παράλληλα με τη δική μου έκδοση που επίσης θα τυπώσω και θα κάνω γκάλοπ. Ας αποφασίσει ο λαός εν τέλει! (πώς τα λέω! ..ας κάνουμε και λίγη πλάκα τέλος πάντων)

Και μιας που μιλάω για πλάκα, τρία τριαντάφυλλα μου έδωσε σήμερα ο Αλέξανδρος στο σχολείο. Που θα πάει πια αυτή η κατάσταση! Ανθοπωλείο το 'χω κάνει εδώ μέσα. Άντε να δουμε! Μέχρι χτες ήταν ρομαντικό. Σήμερα ήταν γλυκό. Αλλά άμα αύριο μου φέρει τέσσερα τριαντάφυλλα θα καταντήσει γελοίο. Τι θα κάνω και μ' αυτόν δεν ξέρω. Κάτι δε μ' αρέσει στην όλη φάση. Κι η Κάτε είναι πολύ περίεργη σήμερα. Όλο κάτι χαζοχαρούμενα χαμόγελα και μια έκφραση αχανής. Μα τι συμβαίνει στον κόσμο;

Κυριακή 11 Δεκεμβρίου - 02:14

Λοιπόν -άσχετο γενικά- ξέρεις κάτι; Σιχαίνομαι τους καλούς τρόπους. Κουράστηκα να λέω "μμ..είναι πολύ ωραίο το φαγητό", ενώ στην πραγματικότητα είναι χάλια. Κουράστηκα να λέω "δεν πειράζει!", ενώ πειράζει και "κανένα πρόβλημα!", ενώ έχω πρόβλημα. Κουράστηκα να το παίζω καλή ακόμα κι όταν I don't feel like doing it. Και βαρέθηκα, μα βαρέεεθηκα, να λέω "μην ανησυχείς, δεν παρεξηγώ εγώ!", ενώ παρεξηγώ! Κι ενώ ναι, με ενοχλεί αυτό που λες και όχι, δεν είμαι φαν του "χτύπα κι άλλο θα τ' αντέξω". Και δεν αντέχω άλλο να σφίγγω τα χέρια και τα δόντια μου και να πονάνε μετά ή να μπίγω τα νύχια στα μπούτια μου για να μην αρχίσω να ουρλιάζω γεμάτη εκνευρισμό! Δε μπορώ να μου λένε τι να κάνω. Να μπαίνουν στο χώρο μου και να μου κάνουν υποδείξεις. Άσε με ρε φίλε να τα κάψω τα ρημαδο-κουλουράκια! Τουλάχιστον θα είναι ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ καμμένα κουλουράκια!
Πφ! Νεύρα..άπειρα. Ας πω για άλλη μια φορά ότι φταίει το φεγγάρι. Λοιπόν ας πάω για ύπνο μήπως και ηρεμήσω λιγάκι. Θα σου εξηγήσω αύριο τι συνέβη.

χχχ

Κυριακή 11 Δεκεμβρίου - 17:48

Σα να φτιάχνουν τα πράγματα! Σήμερα το μεσημέρι που τρώγαμε όλοι μαζί, είχαν έρθει κι ο παππούς με τη γιαγιά, μου ανακοίνωσαν οι γονείς μου ότι θα αγοράσουν ένα βιβλιοπωλείο που βρίσκεται στο κέντρο τη πόλης, για κάποιο λόγο δε μου λένε ακόμα ποιο(!) και χάρηκα πάρα πολύ! Μιλάμε τέλεια ιδέα! Και μου είπαν ότι μπορώ να αναλάβω τη διακόσμηση και να διαλέγω τα βιβλία που θα έρχονται και θα είναι τέλεια γιατί λατρεύω να διακοσμώ χώρους! Πωω! Βιβλιοπωλείο! Το όνειρο κάθε βιβλιοφάγου! Έχω ενθουσιαστεί μιλάμε! Μα τέλεια! Και τους είπα και μια ιδέα μου, να φτιάξουμε στο βιβλιοπωλείο μια "γωνιά ανάγνωσης" που θα έχει ωραίο φωτισμό από παλιά φωτιστικά και μια βιβλιοθήκη με πολλά βιβλία κάθε είδους και θα μπορεί ο καθένας να κάθεται και να διαβάζει ένα βιβλίο και απλά να πληρώνει ένα συμβολικό ποσό την ώρα. Νομίζω τους άρεσε σαν ιδέα, ειδικά της μαμάς που λατρεύει κι αυτή τα βιβλία! Και τους είπα ότι εγώ θα μπορούσα να φέρω κόσμο στο μαγαζί γιατί ξέρω παιδιά που λατρεύουν το διάβασμα κι η βιβλιοθήκη του σχολείου έχει μόνο πολύ παλιά βιβλία και πολύ "σχολικά" που κανείς δεν τους δίνει σημασία. Και φαντάσου τι ωραίο που θα είναι ένα τέτοιο μέρος! Δεν υπάρχει άλλο στην Πόλη και νομίζω θα κάνει θράυση!
Ενθουσιασμός υπέρτατος! Και την άλλη βδομάδα έρχονται ο παππούς κι η γιαγιά απ'την Πολωνία και χαίρομαι! Γιατί μου έχουν λείψει! Έχω τόσο καιρό να τους δω.. Νομίζω ότι μ'αρέσει αυτή η ατμόσφαιρα. Έβλεπα σήμερα τον Πήτερ Παν στην τηλεόραση και στη σκηνή που η Γουέντι με τα αδέρφια της γυρνάνε σπίτι τους κι οι γονείς της αποφασίζουν να υιοθετήσουν και τα Χαμένα Αγόρια, με έπιασαν τα κλάματα. Μια μεγάλη χαρούμενη οικογένεια, αυτό μου έχει λέιψει. Και δεν έχω αδέρφια. Κρίμα. Αλλά δεν πειράζει. Ίσως να γίνουμε κι εμείς μια χαρούμενη οικογένεια. Ωραία θα ήταν. Και να πηγαίνουμε όλοι μαζί εκδρομές και για πικ νικ. Μα ναι! Θα ήταν τέλεια. Ίσως και να γίνει! Ποιος ξέρει;

Απ'τον Αλέξανδρο παρεπιπτόντως κανένα νέο, εκτός από δυο τριαντάφυλλα που βρήκε η μαμά στο χαλάκι της εξώπορτας. Λες αυτό να σημαίνει ότι τα 'χουμε; Θα μάθω αύριο.
Ας διαβάσω Φυσική τώρα. Ο φυσικός είπε χτες στην ενημερώση ότι πρέπει να ξε-αγχωθώ και να προσπαθήσω λίγο παραπάνω. Ώρα για προσπάθεια λοιπόν!
Αντίο σου!

Κυριακή 11 Δεκεμβρίου - 01:29

Αγωνία; Χαχα. Γύρισα. Μόλις.
Λοιπόν ας τα πάρω απ' την αρχή. Στις εννιά ακριβώς χτυπάει το κουδούνι και μου φωνάζει η μαμά πως θέλουν εμένα. Το πρώτο πράγμα που αναρωτήθηκα είναι πως στο καλό βρήκε το σπίτι αλλά μετά κατάλαβα πως πάλι θα έβαλε το χεράκι της η Κάτε. Ωστόσο πάω στην πόρτα και δεν ήταν ο Αλέξανδρος όπως νόμιζα. Στεκόταν ένα παλικάρι που δεν είχα ξαναδει και κρατούσε ένα κοτσάνι από κάποιο λουλούδι, μόνο που το κοτσάνι δεν είχε άνθος και ήταν πολύ περίεργο. Φαντάσου δηλαδή ένα λουλούδι χωρίς λουλούδι. 'Ντάξει φτάνει. Αυτό που λες. Και μου το έδωσε μαζί με μια κάρτα που έγραφε "τώρα που βγήκε το φεγγάρι, οι νεράιδες χορεύουν στο πάρκο" κι έφυγε. Ναι, εντάξει λίγο γλυκανάλατο και υπερβολικά ρομαντικό, αλλά αυτό που ήθελε να πει το κατάλαβα. "Έλα στο πάρκο". Πήρα λοιπόν το παλτό μου κι έφυγα. Έκανε κι ένα κρύο έξω πάλι χτες. Άσε. Τέλος πάντων. Στο θέμα μας. Πήγα λοιπόν στο πάρκο και καθόταν εκεί σε ένα παγκάκι και περίμενε. Με το που με είδε χαμογέλασε, σηκώθηκε και μου έδωσε ένα τριάνταφυλλο (μάλλον το κομμάτι που έλειπε απ' το κοτσάνι που έλαβα εγώ). Ωραία κίνηση. Να 'ταν όλοι έτσι, καλά θα ήταν. Φύγαμε λοιπόν απο κει και πήγαμε στο παγοδρομίο και είχε πολύ γέλιο η βραδυά. Έπεσα κάμποσες φορές και κάθε φορά έτρεχε δίπλα μου και με σήκωνε. Ομολογώ πως δεν έμαθα πολλά γι' αυτόν. Όποτε τον ρωτούσα γυρνούσε την κουβέντα σε εμένα. Μου φάνηκε λίγο περιέργο γιατί τα περισσότερα αγόρια λατρεύουν να μιλάνε για τον εαυτό τους και τα επιτεύγματα τους και δηλαδή εντάξει, πόσο τέλειος; Μετά το παγοδρόμιο πήγαμε βόλτα στο λιμάνι και ήταν πολύ ωραία γιατί είχε πανσέληνο και δε φυσούσε. Μόνο που έκανε κρύο, αλλά φυσικά μου έδωσε το σακάκι του. Ναι, για τόση τελειότητα μιλάμε. Ύστερα με γύρισε σπίτι και στην εξώπορτα μου έδωσε ένα πεταχτό φιλί και μου έιπε "είχες λίγη αστερόσκονη στα χείλη". Τώρα που το σκέφτομαι γελάω, είναι λιγάκι αστείο, αλλά εκείνη τη στιγμή κοκκίνησα ομολογώ. Κι είναι κι όμορφος ο άτιμος. Χμ. Δε μου έδωσε το νούμερό του παρόλα αυτά. Τώρα τι έγινε δηλαδή; Δεν κατάλαβα. Τα 'χουμε; Ή όχι;

Σάββατο 10 Δεκεμβρίου - 20:48

Θεέ μου κακομοιριά. Έλεος. Ήρθε η μαμά και με βρήκε στο δωμάτιο να κλαίω και έπαθε λίγο σοκ. Εμ, κόρη στην εφηβεία έχεις αγαπητή μαμά. Τι να κάνουμε.
Ήταν λίγο πάλι όπως παλιά. Όπως όταν ετοιμαζόμασταν να πάμε σε κάποιο από εκείνα τα περίεργα πάρτυ, ο μπαμπάς, η μαμά κι εγώ. Νομίζω νιώθει τύψεις που έλειπε τόσα χρόνια. Μου έδωσε το φόρεμα που είχε βάλει στο πρώτο ραντεβού με το μπαμπά, το οποίο αν και έχει κλείσει είκοσι χρονάκια στη ντουλάπα, είναι εξαιρετικό. Απλό μαύρο με μια διακριτική, λευκή κορδέλα στη μέση σα ζώνη. Αιθέριο θα το έλεγα. Και τα μαλλιά μου στρώσανε. Όλα καλά λοιπόν. Ίσως και να βγω τελικά. Αλλά είμαι έτοιμη και δεν ξέρω τι να κάνω. Που είναι ο Αλέξανδρος; Φάση θα 'χει να μου το ακυρώσει τελευταία στιγμή.

Σάββατο 10 Δεκεμβρίου - 20:22

Δεν ξέρω τι να βάλω. Δεν έχω τίποτα. Όλα με δείχνουν κοντή, χοντρή και άσχημη. Και τα μαλλιά μου σήμερα λόγω υγρασίας είναι απαίσια. Κι ο Αλέξανδρος είπε στις εννιά να είμαι έτοιμη. Βέβαια είπε μόνο αυτό. Τίποτα άλλο. Ούτε να βρεθούμε κάπου. Τίποτα. Απλά να είμαι έτοιμη στις εννιά και μετά λέει θα καταλάβω. Λοιπόν, κατάλαβα. Δεν πρέπει να πάω πουθενά. Δεν είμαι εγώ για τέτοια. Ας ξαναβάλω πιτζάμες.

Σαββάτο 10 Δεκεμβρίου - 08:07

Λοιπόν απ'τη μέρα που είπα ότι θα αρχίσω να γνωρίζω περισσότερο κόσμο, σαν κάτι να έγινε και ξαφνικά όλοι με βλέπουν αλλιώς! Έρχονται και με ρωτάνε αν είμαι καλά, που ήμουν τόσο καιρό, αν είναι καλά η μαμά. Εντάξει ξέρω ότι η αφορμή όλων αυτών των ερωτήσεων είναι που στο σχολείο μας κανείς δεν αφήνει καρφίτσα να πέσει κάτω, που λέει ο λόγος. Αλλά εγώ θα το ονομάσω όλο αυτό απλά ενδιαφέρον. Και γιατί να μην το εκμεταλλευτώ; Με την καλή έννοια.. Είναι μια εκπληκτική ευκαιρία, να γνωρίσω κόσμο και να δείξω σε όλους ποια είμαι. Γιατί κανείς δεν ξέρει. Μόνο η Κάτε. Με την οποία παρεπιπτόντως λύθηκε η παρεξήγηση. Κάποιο πρόβλημα είχαν τα δίκτυα και δε μπορούσα να λάβω ούτε μηνύματα ούτε τηλεφωνήματα. Πήγα σήμερα στην εταίρεια απ' όπου είχα πάρει κάποτε το κινητό και μου το έφτιαξαν, ευτυχώς.
Αλλά τα φοβερά νέα δε στα είπα ακόμα! Την Πέμπτη που πήγα σχολείο διαπίστωσα ότι είχαμε κάποιες ανακατατάξεις. Λοιπόν ήρθε ένας καινούριος μαθητής, ο Αλέξανδρος, ο οποίος φαίνεται πολύ καλό παιδί. Μπήκα μες στην τάξη και τον βρήκα να κάθεται στη θέση μου, δίπλα στην Κάτε, γιατί δεν είχε λέει πουθενά αλλού. Προθυμοποιήθηκε πάντως να βρει ένα δικό του θρανίο και λύθηκε το πρόβλημα. Το φοβερό στην όλη ιστορία, είναι ότι χτες που τον ξαναείδα στο σχολείο, μου ζήτησε να βγούμε σήμερα. Και ήταν πολύ ξαφνικό, γιατί δεν τον ξέρω καν. Ούτε τ' όνομά μου δε ρώτησε, αλλά υποθέτω θα το ξέρει απ' την Κάτε, με την οποία μιλάνε συνέχεια. Βασικά η Κάτε είναι πολύ ανοικτός τύπος. Είναι ακριβώς το άτομο που θα ήθελε ο καθένας να γνωρίσει την πρώτη του μέρα σε ένα καινούριο περιβάλλον. Ξέρει να κάνει τους άλλους να αισθάνονται άνετα μαζί της και να τους κατατοπίζει πλήρως. Οπότε μάλλον κάπως έτσι έγινε και με τον Αλέξανδρο.
Τέλος πάντων, το θέμα είναι πως σήμερα θα βγω ραντεβού και μου φαίνεται πολύ περίεργο. Εκτός του ότι έχω να βγω πολύ καιρό απ' το σπίτι, πάει επίσης καιρός απ' την τελευταία φορά που κάποιος μου ζήτησε να βγούμε. Νομίζω κι εγώ δεν ήμουν γενικά ανοιχτή σε προτάσεις. Τώρα που το σκέφτομαι, πριν τρεις βδομάδες μου είχε ζητήσει ο Μάριος να βγούμε, αλλά του είπα όχι και δεν ξέρω γιατί το έκανα, αφού ο Μάριος μου άρεσε και δεν είναι ο τύπος του αγοριού που με απωθεί. Τι να πω..ποιος ξέρει! Ίσως ήμουν πολύ απορροφημένη απ' τα μαθήματα.. Κι έτσι λοιπόν, δεν ξέρω τι να κάνω σήμερα. Τι να βάλω ας πούμε; Δεν ξερω και τι στυλ του αρέσει ακριβώς ή που έχει σκοπό να πάμε. Δεν έχω επίσης ούτε το κινητό του ή κάποιο νούμερο για να επικοινωνήσω μαζί του και να τον ρωτήσω. Όχι πως θα το έκανα βέβαια, αλλά για τα μάτια του κόσμου τουλάχιστον βρε παιδί μου.
Λοιπόν, πρέπει να φύγω να πάω στο μάθημα. Θα σου πω λεπτομέρειες αργότερα!

xxx

Τετάρτη 7 Δεκεμβρίου - 23:58

Να 'μαι πάλι πίσω στην Ελλάδα. Πότε πήγαμε στη Φινλανδία και πότε γυρίσαμε ούτε που το κατάλαβα. Ευτυχώς η μαμά συνήλθε την Παρασκευή το βράδυ λίγο πριν φτάσουμε, της έκαναν εξετάσεις για τα πάντα και δεν βρήκαν τίποτα ανησυχητικό και χτες βράδυ της έδωσαν εξητήριο. Με το μπαμπά αποφάσισαν ότι ήρθε ο καιρός να γυρίσουν μόνιμα στην Ελλάδα οπότε επιστρέψαμε όλοι μαζί σήμερα το πρωί με το αεροπλάνο. Έχω χάσει σχεδόν μια βδομάδα σχολείο, διότι ούτε σήμερα πήγα. Έχασα και τα φροντηστήρια. Πφ, τόσα μαθήματα. Έχει να πέσει πολύ ζόρισμα τώρα. Μα τι λέω μωρέ. Ευτυχώς που είναι καλά η μαμά. Δεν ξέρω τι θα έκανα αν δεν..
Τέλος πάντων. Αποφάσισα απο δω και πέρα να είμαι πάντα αισιόδοξη. Να χαμογελάω στη ζωή, για να μου χαμογελάει κι αυτή. Τέρμα οι μιζέριες.
Και πρέπει να αρχίσω αλλάζοντας κάποια πράγματα. Νομίζω ότι τώρα καταλαβαίνω γιατί κάποιοι με θεωρούσαν σνομπ. Είναι που ήμουν πολύ κλεισμένη στον εαυτό μου και δεν έκανα παρέα με κανέναν, μόνο με την Κάτε. Και μιας και την ανέφερα, ούτε ένα μήνυμα, ούτε ένα τηλέφωνο δε με πήρε τόσες μέρες που έλειπα. Τίποτα. Απορώ. Νομίζω λοιπόν ότι πρέπει να αρχίσω την αλλαγή από την Κάτε. Αποφάσισα στο αεροπλάνο, να μην κόψω κατευθείαν κάθε επαφή μαζί της, αλλά να της μιλήσω πρώτα, να τη ρωτήσω γιατί. Διότι εντάξει, μπορεί να μην είχε κάρτα η κοπέλα. Τότε θα είναι απλά μια παρεξήγηση. Γιατί η Κάτε είναι η μόνη που έχω και δε μπορώ να κόψω το δεσμό τόσο εύκολα. Δεν ξέρω με ποιον θα μιλάω μετά. Θα γίνω το ίδιο με τον Ορφέα, που δε μιλάει σε κανέναν. Πλάκα, πλάκα, τι να κάνει αυτός άραγε; Ποιος ξέρει. Θα τα μάθω όλα αύριο. Ελπίζω μόνο να μη με κοιτάνε όλοι με συμπόνια και οίκτο. Δε θα τ' αντέξω, σοβαρά. Αποφάσισα επίσης να αρχίσω να κάνω παρέα και με άλλα άτομα. Να γνωρίσω κόσμο. Να γίνω πιο κοινωνική. Θέλω να δείξω στους άλλους πως η εντύπωση που έχουν για μένα είναι λανθασμένη.
Αυτά λοιπόν. Ας πάω για ύπνο γιατί είμαι πολύ κουρασμένη. Ήταν εξαντλητική βδομάδα μπορώ να πω. Ευτυχώς πήγαν όλα καλά.

xxx

Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου - 19:53

Πάω Φινλανδία. Είμαι στο αεροπλάνο για Ελσίνκι. Η μαμά κι ο μπαμπάς είχαν ατύχημα με τη μηχανή λίγο πιο έξω από ένα χωριό εκεί κοντά. Ο μπαμπάς έσπασε το πόδι του μοναχά, αλλά η μαμά είναι σοβαρά. Πάμε εγώ κι η θεία. Κι οι γιατροί δεν ξέρουν αν.. Αν..
Σήμερα το πρωί στο τρίτο διάλειμμα με φώναξε ο διευθυντής στο γραφείο του κι όταν πήγα μου το είπε. Και δε μπορούσα ούτε να μιλήσω. Ούτε να αντιδράσω. Μου είπε να μαζέψω τα πράγματα μου και να περιμένω στην αυλή να έρθει η θεία να με πάρει. Βγήκα από το γραφείο του και κατευθύνθηκα προς την τάξη. Και κάπου στα μισά της διαδρομής θυμάμαι να μαυρίζουν όλα γύρω μου κι εγώ να πέφτω. Και το επόμενο πράγμα που θυμάμαι είναι ένα σωρό κόσμο πάνω από το κεφάλι μου. Η Κάτε φώναζε "κάντε στην άκρη", ο διευθυντής ρωτούσε αν έπρεπε να καλέσει ασθενοφόρο κι όλοι ψιθυρίζανε μεταξύ τους. Και μετά μαυρίσανε όλα πάλι.
Και μετά θυμάμαι να ξυπνάω στο αεροπλάνο. Η θεία λέει ότι θα χάναμε την πτήση αν με πηγαίνανε στο νοσοκομείο κι ευτυχώς που ο γιατρός που καλέσανε είπε οτι ήταν από το σοκ και πως μπορούσαμε να πετάξουμε κανονικά. Κι έτσι φύγαμε.
Θέε μου.. Γιατί; Εγώ φταίω. Εγώ που έλεγα ότι δεν ξέρω αν μου λείπει. Και που δεν της έχω πει ούτε μια φορά ότι την αγαπάω. Που από τότε που έφυγαν κάνω την αδιάφορη και δεν τους δίνω σημασία. Εγώ.. Εγώ.. Αχ μαμά..

Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου - 05:43

Λοιπόν ξύπνησα τόσο νωρίς για να διαβάσω. Πολύ διάβασμα σου λέω. Οπότε δε θα σου πω πολλά. Χτες ήταν άλλη μια άθλια μέρα. Πέρασα πάλι όλα τα διαλείμματα με τη Μαρία, γιατί χτες δεν είχαμε τελειώσει το τύπωμα, η οποία αποδείχτηκε πολύ εκνευριστική γιατί ξέρει τα πάντα. Και ναι, με εκνευρίζουν άπειρα αυτοί που τα ξέρουν όλα.

Γενικά έχω νεύρα. Πολλά νεύρα. Χμ. Επίσης χτες, είδα τον Ορφέα στο σχολείο να μιλάει με εκείνη την ηλίθια τη Χριστιάννα. Τους είδα από μακριά να χαζογελάνε. Ποιος ξέρει τι ανοήσιες του έλεγε αυτή η χαζοχαρούμενη barbie. Ε αυτό είναι, όλος ο κόσμος το ξέρει. Από μυαλό τίποτα. Οπότε ή που είναι κι αυτός σαν όλους τους άλλους τους σχολείου που κυνηγάνε τις χαζογκόμενες ή είναι εντελώς αλλού και δεν ξέρει για τι φρούτο πρόκειται. Εγώ πάντως εκνευρίστηκα. Κυρίως με τον εαυτό μου βέβαια, που κάθησε κι ασχολήθηκε μαζί του. Φυσικά είναι κι αυτός απο εκείνους που κοιτάνε μόνο ό,τι κυκλοφορεί κι είναι ξανθό, με γαλανό μάτι και 3 μέτρα πόδι. Τι να σου κάνει μια κοκκινομάλλα, με φακίδες και ύψος 1.60; Τίποτα φυσικά. Πάει κι αυτό το κεφάλαιο λοιπόν. Ωραία. Ένα πράγμα λιγότερο στο κεφάλι μου. Έχω να ασχοληθώ με τις Πανελλήνιες εγώ κι όχι με έναν ηλίθιο που το μόνο που σκέφτεται είναι.. Τέλος πάντων! Αυτό.
Πάω να διαβάσω Φυσική. Αρκετά με όλους τους ανώριμους!
Καλή σου μέρα.

xxx

Τετάρτη 30 Νοεμβρίου - 20:39

Λοιπόν επιβεβαιωμένα, σήμερα δεν ήταν καλή μέρα.
Το πρωί έχασα την πρώτη ώρα γιατί, πάλι!, δε χτύπησε το καταραμένο ξυπνητήρι. Κι έτρεχα σαν την τρελή να προλάβω τη δεύτερη ώρα. Και δεν πρόλαβα να λουστώ. Και παρατήρησα αργότερα ότι είχα βάλει ένα πράσινο παπούτσι κι ένα κόκκινο. Τέλεια! Και η Φαίη, η πιο εκκεντρική ενδυματολογικά κοπέλα στο σχολείο, μου είπε ότι είμαι και πολύ wow! Καταλαβαίνεις γιατί χάλι μιλάμε. Πέρασα όλη τη μέρα μου λοιπόν μ' ένα πράσινο κι ένα κόκκινο παπούτσι. Και μετά γύρισα σπίτι κι είχαμε αρακά που τον μισώ. Άσε που όταν ετοιμαζόμουν για να φύγω για το φροντηστήριο το απόγευμα κι έψαχνα να βρω τις μπότες μου, όπως έτρεχα πάνω κάτω κουτούλησα το μικρό δαχτυλάκι του ποδιού στο τραπέζι. Νομίζω πως το έσπασα. Και ΠΟΝΑΩ υπερβολικά.
Χάλι λοιπόν. Χάλι, χάλι, χάλι. Κι αύριο έχω να παραδώσω και μια εργασία στη φιλόλογο για το πως αναπτύχθηκε το ρεύμα του Ρομαντισμού, που την κάνω σε συνεργασία με τη Μαρία και όλα τα διαλείμματα τα περάσαμε σήμερα στη βιβλιοθήκη για να τη τυπώσουμε. Χαμένα όλα τα διαλείμματα λοιπόν.
Τέλεια σου λέω.
Τέλεια!

Αντίο.

Τρίτη 29 Νοεμβρίου - 21:17

Η μαμά λέει ότι στις φωτογραφίες φαίνομαι πολύ αδύνατη και πρέπει να τρώω και να μην ξανακουρέψω ποτέ τα μαλλιά μου, γιατί είναι ωραία τώρα που έχουν μακρύνει πάλι. Βασικά είχα πάντα πολύ μακριά μαλλιά. Απο τότε που με θυμάμαι. Η μαμά μου, δεν ξέρω αν σου είπα, επειδή ήταν και πολύ γυναίκα της επανάστασης, ακολουθούσε και τους χίπεις μια περίοδο. Όσο ήμουν μικρή λοιπόν και δεν πήγαινα σχολείο, κάθε βράδυ πηγαίναμε ο μπαμπάς, η μαμά κι εγώ σε κάποια συνάντηση ή σε κάποιο πάρτυ που γίνονταν σε διάφορες παραλίες απο δω κι από κει. Κι ήμασταν οι τρεις μας. Τότε ήμασταν πράγματι οικογένεια. Ομολογώ ότι ήταν πολύ ωραία. Μου άρεσε να με ντύνει η μαμά με εκείνα τα λουλουδάτα φορέματα και να μου βάζει κορδέλες στα μαλλιά, που έφταναν ως τη μέση κι όλοι τα ζηλέυαν για το καστανοκόκκινο χρώμα τους. Το οποίο χρώμα οφείλεται στις πολωνέζικες ρίζες μου. Αν δε στο έχω αναφέρει, ο παππούς και η γιαγιά απο τη μεριά του μπαμπά είναι απο κει. Αλλά ο μπαμπάς μεγάλωσε εδώ. Κάνανε το λάθος οι παππούδες μου να μεταναστεύσουν. Θα μ'άρεσε να ζω στην Πολωνία. Είχα πάει μια φορά τα Χριστούγεννα και ήταν όλα πανέμορφα και κάτασπρα. Αλλά και την Πόλη την αγαπώ. Θα ήμουν αχάριστη αν δεν την αγαπούσα. Πάλι μακρυγορώ. Λοιπόν είναι ένα πρόβλημα αυτό. Θα μου στοιχίσει στην Έκθεση. Πρέπει να το προσέξω.
Που λες τώρα θυμήθηκε η μάνα μου να το πάιξει μητέρα. Μου έιπε οτι της έλειψα κιόλας. Εγώ δεν ξέρω αν μου λείπει. Βασικά δεν το έχω σκεφτεί ποτέ. Α, ναι. Δε σου είπα γιατί έκοψα τα μαλλιά μου όμως. Όταν αποφάσισαν να φύγουν οι γονείς μου, πήρα ένα μεγάλο ψαλίδι και τα έκοψα ως τη ρίζα. Δεν ξέρω γιατί το έκανα. Ήμουν και μικρή τότε, αλλά απο αντίδραση φαντάζομαι. Η μαμά έκλαιγε δυο μέρες. Για τα μαλλιά μου. Ε, λοιπόν πολύ το χάρηκα. Μου την έδινε που της άρεσαν τόσο πολύ τα μαλλιά μου. Συχνά ένιωθα ότι τα αγαπούσε πιο πολύ από μένα. Τέλος πάντων. Απο τότε δεν τους ξανάφησα να μου τα μακρύνουν. Ήταν η δική μου επανάστηση και δε θα μου τη χαλάγανε. Αλλά πριν δυο χρόνια μπήκα στο Λύκειο, οπότε αποφάσισα να τα ξαναμακρύνω.
Μα μιλάω τόση ώρα για τρίχες. Έλεος! Γενικά δεν πολυασχολούμαι με αυτά τα πράγματα γιατί τα βρίσκω ανούσια. Προτιμώ να ασχολούμαι με άλλα πιο ουσιώδη. Όπως οι τέχνες για παράδειγμα. Λατρέυω οτιδήποτε καλλιτεχνικό. Κι αν δεν περάσω στη Βιολογία, θα δώσω στην Καλών Τεχνών. Το έχω αποφασίσει καιρό τώρα αλλά δεν το έχω πει σε κανέναν. Το έχω πει στην Κάτε μόνο. Έτσι κι αλλιώς δεν έχω καποιον άλλο να του μιλήσω. Μόνο η Κάτε με καταλαβαίνει. Η Κάτε. Ούτε για αυτήν σου έχω μιλήσει. Την ξέρω απο τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Κι είναι το μόνο άτομο που έχει μείνει δίπλα μου σε όλα. Ίσως να είναι λίγο ανόητο να πιστεύει κανείς στις αδερφές ψυχές, αλλά αν υπάρχουν τότε η Κάτε είναι σίγουρα η δική μου. Στο σχολείο όλοι νομίζουν ότι είμαστε σνομπ γιατί δεν κάνουμε παρέα με κανέναν άλλο. Αλλά δε νομίζω ότι θα άντεχε κανείς την παρέα μας. Θα του ήταν πολύ δύσκολο να προσαρμοστεί στους ρυθμούς μας. Βέβαια τώρα που το σκέφτομαι, η Κάτε έχει παρέες. Όχι φίλους, παρέες. Εγώ γενικά δεν αισθάνομαι άνετα με άτομα που δεν ξέρω, νιώθω ότι γίνομαι βάρος. Γενικά ακούγεται στο σχολείο ότι είμαι σνομπ και ξινή. Δεν ξέρω γιατί. Εγώ δεν έχω ενοχλήσει ποτέ κανέναν. Χμ. Δε με ξέρουν, γι'αυτό. Δεν πειράζει όμως.
Απο τον μυστηριώδη νεαρό κανένα νέο. Τον είδα και σήμερα στο σχολείο. Η Κάτε μου είπε οτι με κοιτούσε με μίσος. Γιατί όμως; Αναρωτιέμαι. Α! Εμαθα πως τον λένε. Ορφέα. Χμ. Του ταιριάζει. Είναι ομορφο όνομα και του ταιριάζει γιατί είναι κι αυτός όμορφος. Βασικά τα μάτια του. Τα μάτια του είναι υπέροχα. Αλλά αν με μισεί τότε θα τον μισήσω κι εγώ. Θα είναι κρίμα βέβαια, γιατί φαίνεται καλό παιδί. Αλλά τι να κάνεις.
Σήμερα έμαθα επίσης οτι η Αλκιόνη κι ο Μιχάλης θα συγκατοικήσουν. Το έλεγε στην προσευχή η Αρετή, που είναι κολλητή της Αλκιόνης. Είναι πολύ ερωτευμένοι σου λέει. Η Αλκιόνη παράτησε το σχολείο και ο Μιχάλης μόλις μαζέψει κάποια λεφτά, θα την πάρει να πάνε να ζήσουν στην Σκόπελο, από όπου κατάγεται. Κρίμα που η Αλκιόνη παράτησε το σχολείο. Ήταν η καλύτερη μαθήτρια του σχολείου μας. Αλλά έτσι είναι αυτοί οι έρωτες. Σαρώνουν τα πάντα. Απαιτούν θυσίες. Τα έχω διαβάσει στα βιβλία εγώ.
Λοιπόν, αρκετά για σήμερα. Ανυπομονώ να έρθει το αύριο για να ξαναδω τα μάτια του Ορφέα. Βέβαια αν όντως με μισεί, θα πρέπει να πάψω να ανυπομονώ για τέτοια πράγματα. Αλλά ίσως απλά είναι αυτή η αντίδραση του προς τα άτομα που δε γνωρίζει. Ίσως απλά να είναι επιθετικός με τους αγνώστους. Δεν τον αδικώ. Είμαι κι εγώ καμιά φορά έτσι. Εγώ θα επιδιώξω να τον γνωρίσω. Ποτέ δεν ξέρεις.

χχχ

Δευτέρα 28 Νοεμβρίου - 15:23

Να 'μαι πάλι. Επέστρεψα. Λοιπόν ξεπάγιασα χτες στη βόλτα αλλά ήταν ωραία! Πολύ το χάρηκα βρε παιδί μου. Επιτέλους κρύο κι όχι ζέστη! Ε δεν άντεχα άλλη ζέστη. Με τίποτα.
Ναι ας μη φλυαρήσω πάλι άσκοπα. Σκεφτόμουν στη βόλτα τι να γράψω για τη ζωή μου και κατέληξα να μην αναφερθώ καθόλου στο παρελθόν μεμονωμένα παρά μόνο αν χρειαστεί κάποια στιγμή. Ας μιλήσω για το παρόν λοιπόν. Πρώτα απ όλα σου έχω συστηθεί; Χμ. Δε νομίζω. Ωραία, ας τα πάρουμε από την αρχή. Είμαι η Θάλεια. Όπως έχω ήδη αναφέρει είμαι μαθήτρια της Τρίτης Λυκείου και ναι, έχω στόχους υψηλούς και θα τους πετύχω ο κόσμος να χαλάσει. Μένω σε μια πόλη και όμορφη και άσχημη, της οποίας το όνομα δε θα αναφέρω, οπότε έστω ότι τη λένε Πόλη. Χμ. Πολύ γενικά όλα αυτά. Βαρετά. Ας περάσω σε συγκεκριμένα πράγματα. Μένω με τη θεία μου σε ένα μικρό διαμέρισμα σε μια αρκετά όμορφη γωνιά της Πόλης. Κι είμαστε η θεία μου κι εγώ. Οι γονείς μου αποφάσησαν πριν 10 χρόνια ότι θέλουν να γυρίσουν όλον τον κόσμο κι ότι η ζωή είναι πολύ μικρή για να τη χαραμίσουν ανατρέφοντας εμένα. Δε με χαλάει. Η μάνα μου δεν ήταν ποτέ ο τύπος της μαμάς που φτιάχνει κουλουράκια και είναι ξετρελαμένη με τη μικρή της κόρη, αντίθετα ήταν πάντα γυναίκα της επανάστασης κι ο πατέρας μου κάθε άλλο παρά κατάλληλος για πατέρας ήταν. Μάλλον παιδί θα τον έλεγες. Έμεινε παιδί και θα είναι πάντα παιδί. Έτσι μια μέρα λοιπόν πήραν την Harley Davidson του μπαμπά και φύγανε. Δε λέω, έρχονται αρκετά συχνά, κάθε καλοκαίρι, για να δούνε το βλαστάρι τους, αλλά μέχρι εκεί. Ευτυχώς η θεία είναι και πολύ καλή μη σου πω και υπεραγαπάει τα παιδιά οπότε μαζί τα περνάμε τζάμι.
Αυτά για τη ζωή μου λοιπόν. Αν χρειαστεί να μάθεις κάτι άλλο θα στο πω εν συνεχεία (πώς τα λέω η άτιμη). Δεν έχω αποφασίσει ακόμα βέβαια τι θέλω ακριβώς απο τη ζωη μου. Δηλαδη δεν ξέρω αν έχω βρει το νόημα. Για μένα τουλάχιστον. Ναι, δεν ξέρω. Και είμαι και λίγο αναποφάσιστη. Βασικά τα υπόλοιπα για μένα θα τα καταλάβεις εν καιρώ.
Οπότε ας σωπασω επιτελους. Α! Να μην ξεχάσω. Σήμερα στο σχολείο μας είπαν ότι απέβαλαν την Αλκιόνη. Τα είχε λέει με τον καθηγητή της φιλοσοφίας. Τους πιάσανε να φιλιούνται στα αποδυτήρια του γυμναστηρίου. Καλά δεν την αδικώ, ήταν κούκλος ο άτιμος ο κύριος Μιχάλης. Κύριος τώρα, εντάξει, μικρός ήταν, το πολύ 25. Με το πτυχίο ζεστό ζεστό στα χέρια μας ήρθε σου λέει. Τέλος πάντων πάλι μακρυγορώ. Μου κάνει εντύπωση απλά που είναι τόσο κακό. Εννοώ το ότι η Αλκιόνη κι ο Μιχάλης τα έχουν. Τόσο κατατρεγμένος πια ο έρωτας; Γιατί; Μήπως μπορείς να διατάξεις την καρδιά σου ποιον θα ερωτευτεί και το μυαλό σου ποιον θα σκέφτεται; Λες και φταίνε αυτοί ας πούμε. Δεν ξέρω. Δε με σόκαρε το γεγονός αλλά με δυσαρέστησε.
Χμ. Και κάτι άλλο. Είδα ένα παιδί σήμερα στο σχολείο. Δεν ξέρω αν είναι καινούριος. Πρέπει να είναι γιατί δεν τον έχω ξαναδει. Τριγυρνούσε μ'αυτόν τον κομπλεξικό, τον Αλέξη. Ναι, καινούριος θα είναι μάλλον. Αν τον είχα ξαναδει θα τον θυμόμουν. Βασικά νιώθω πως από κάπου τον ξέρω. Χμ. Ασυναρτησίες πάλι. Δεν ξέρω καν γιατί το ανέφερα αυτό. Απλά κάποια στιγμή, όταν περιμέναμε μαζί στο εστιατόριο, συναντήθηκαν οι ματιές μας για λίγο και ήταν breathtaking που λέμε. Είχε κάτι μάτια πράσινα με κίτρινες πινελιές. Δε μπορούσα να μην τον κοιτάω, δε μπορούσα να τραβήξω το βλέμμα μου. Ευτυχώς που με φώναξε η Κάτε (βλ. κολλητή) μετά και ξεκόλλησα γιατί θα γινόμουν ρεζίλι.
Λοιπόν πρέπει να μάθω περισσότερα γι'αυτόν. Ούτε το όνομα του δεν ξέρω. Πρέπει να μάθω. Πρέπει. Γιατί; Δεν ξέρω. Αλλά πρέπει.
Εμ με φωνάζει η θεία. Πήρε η μαμά τηλέφωνο, απο Φρανκφούρτη. Χμ. Πάω.
Αν έχω νεότερα από τον μυστηριώδη τύπο θα σε ενημερώσω.

xxx

Κυριακή 27 Νοεμβρίου - 18:57

"..a kiss with a fist is better than noooone!". Μα όλη μέρα τριγυρνάει αυτό το τραγούδι στο κεφάλι μου. Μα τι θα γίνει επιτέλους; Να θέλεις να διαβάσεις και εκεί που λες για βακτήρια και DNA (φαν της βιολογίας βλέπεις) ξαφνικά να πετάγεται και ένα "..then I set fire to our beee-ee-ee-ee-ee-ed!". Ε άντε να συγκεντρωθείς μετά! Τρίτη Λυκείου σου λέει, διάβασμα και κακό και πήζει το μυαλό. Και σαν τελειώσει θα σου πω εγώ! Μη με είδατε. Αλλά κάτσε πρώτα να περάσουμε. Τελος πάντων πολύ μονόλογος! Κι άμα αρχίζει ο μονόλογος λέω πολλά και μερικά δεν είναι κι ευχάριστα sooo..stop! Ξέρεις αποφεύγω τις σκέψεις μου τελευταία. Και τον εαυτό μου τον έχω αναδιπλώσει (όπως αναδιπλώνεται το DNA με τις ιστόνες ένα πράμα -ναι, λέω πολλές κρυάδες, θα το διαπιστώσεις και στη συνέχεια-) κι τον έχω κλείσει σ' ένα συρταράκι μικρό μικρό και το έχω φυλάξει κάτω απ' το κρεβάτι μου. Α ναι, δεν έχουμε και πολύ καλές παρτίδες τελευταία εμείς οι δυο, εγώ κι ο εαυτός μου εννοώ, και από τους τσακωμούς προτιμώ τη σιωπή. Ε κι αν μερικές φορές προσποιούμαι τη χαρούμενη ακόμα κι αν δεν είμαι, δεν έγινε και τίποτα.
Τέλος πάντων κακές παρτίδες άνοιξες κι εσύ που έπιασες να διαβάσεις τούτο εδώ, αλλά εγώ ευθύνη δε φέρω. Εγώ απλά γράφω. Αναφέρω. Παραθέτω. Εσύ τώρα, που δε σου φτάνουν τα δικά σου προβλήματα και θέλεις να ασχοληθείς και με τα δικά μου, ε τι να σου πω, συγγνώμη αλλά πας γυρεύοντας!
Λοιπόν, η ζωή μου είναι ένα χάλι εντάξει; Και μη βιαστείς να βγάλεις το συμπέρασμα πως είμαι απαισιόδοξη, ρεαλίστρια είμαι. Εντάξει μωρέ, δεν είναι και τόσο χάλι δηλαδή για να λέμε και του στραβού το δίκιο (πολύ αδικημένοι οι στραβοί by the way, στο λέω εγώ που έχω 3 βαθμούς μυωπία και δεν καταδέχομαι να βάλω γυαλιά γιατί μου χαλάνε το image. Δηλαδή η κοινωνία γιατί να μη φροντίσει γι'αυτούς τους καημένους που λόγω νοτιά ούτε φακό επαφής δε μπορούν να βάλουν και λόγω image ούτε γυαλί; Για τους τυφλούς αγαπητή κοινωνία έφτιαξες ανάγλυφα πλακάκια, για τους στραβούς όμως; ), καλή είναι. Καμιά φορά τα σκέφτομαι όλα και γελάω. Ε ναι, είναι για γέλια, άμα τα δεις απ' έξω. Και νομίζω ότι έτσι αποφάσισα να τα βλέπω από δω και πέρα τα πράματα. Καλύτερα είναι πιστεύω. Εντάξει δε σου λέω πως θα γίνω και αναίσθητη γιατί τέτοιες ριζικές αλλαγές δε γίνονται ούτε με την κυβέρνηση, θα γίνουνε με εμένα; (πάλι κρυάδα!) Θα μείνω αυτή που είμαι, απλά θα σταματήσω να σκάω για τον ένα και τον άλλο (δεν περιέχονται οι φίλοι). Θα κοιτάξω τη ζωή μου, την προσωπική, που θέλει λίγο φτιάξιμο. Μου έχουν ξεφύγει κάτι μολυβιές έξω από το περιθώριο του καμβά, αλλά θα τις διορθώσω. Η ζωή είναι ωραία! Κατέληξα! Αύριο ίσως να σου λέω πως είναι χάλια, αλλά εσύ να θυμάσαι αυτο που λέω τώρα. Κι άμα δε σου έρθουν κι όλα όπως τα θέλεις, δεν πειράζει, κάποιος καλός λόγος θα υπάρχει.
Τώρα έξω κάνει κρύο, καιρός για δύο που λένε, εγώ είμαι μόνη μου βέβαια, αλλά έχω παρέα το όμορφο ασημί iPod μου και λέμε να βγούμε μια βόλτα να απολαύσουμε τον έρωτα μας στο τσουχτέρο κρύο του Νοέμβρη. Μιας που ο πρίγκιπας με το άσπρο άλογο μου έστειλε μήνυμα ότι θα αργήσει κάμποσο καιρό ακόμα, λέω κι εγώ να τον απατήσω λίγο, σάμπως θα το μάθει και ποτέ; (ωπ! να η κατάθλιψη.) Θα μου πεις τώρα ποιος είναι ο πρίγκιπας με το άσπρο άλογο. Εμ, μήπως εγώ ξέρω; " δύσκολος καιρός για πρίγκιπες.." Εντάξει ίσως και να ξέρω, άλλα άμα δεν το ξέρει αυτός δεν πρόκειται να έρθει ποτέ! Αχ, ασυναρτησίες λέω πάλι. Λοιπόν το iPod μου με περιμένει στην πόρτα! Τα υπόλοιπα αργότερα.

xxx